Belâgat ve tefsir âlimleri Kur’an’ın edebî i’câzını açıklamak üzere onun üslûp özelliklerini çok yönlü olarak çözümlemişlerdir. Kur’an’ın öne çıkarılan dil ve üslûp özellikleri şunlardır:1. Bilinen Edebî Biçimlerden Farklı Oluşu. Kur’ân-ı Kerîm’in nâzil olduğu dönemde Arap toplumunun kültürel hayatındaki en önemli unsur edebiyattır. Kur’an edebiyat ilgisinin en ileri safhada olduğu bu topluma kendi dillerinde, Kur’an’ın ifadesiyle, “apaçık bir Arapça” ile (en-Nahl-103; ez-Zuhruf-3) gelmiştir. Fakat Kur’an üslûbu, o dönemde bilinen şiir ve nesir formlarından farklı, kendine özgü biçimsel özelliklere sahiptir. Bu üslûp şiir ve nesir için söz konusu edilen yerleşik aruz, vezin ve seci tanımlamalarının dışında kalmaktadır (Bâkıllânî, s. 35-36; Bûtî, s. 133-135). Müşriklerin Kur’an’ın şair ve kâhin sözü olamayacağına yönelik itirafta bulunarak onu mevcut kategorilerden birine dahil edememeleri de (İbn Hişâm, I, 198) bununla alâkalıdır.
